بسیاری از شرکتهای کشتیرانی منتظر لحظهای هستند که ترافیک دریایی در خلیج به حالت عادی بازگردد. آنچه «فرماندهی حملونقل دریایی» ارتش فدرال آلمان نامیده میشود و در یک پادگان در هامبورگ مستقر است، میتواند در این زمینه نقش مهمی ایفا کند.
نوشتهٔ کای کوستنر
وقتی فرمانده اشتفن لانگه از پنجره دفترش بیرون را نگاه میکند، معماری پادگانی را میبیند. و نه رودخانه اِلبه در همسایگی یا هیچ پهنه آبی دیگری. با این حال، احتمالاً افراد بسیار کمی در آلمان هستند که از آنچه در حال حاضر در اقیانوسهای جهان میگذرد، آگاهتر باشند. لانگه با کمال میل اعتراف میکند: «از ۲۸ فوریه، این روزها هر چیزی بودهاند جز خستهکننده.»
جای تعجب نیست: در روز حمله آمریکایی-اسرائیلی به ایران، تردد کشتیها در خلیج فارس به طور ناگهانی متوقف شد. در پی آن، رژیم تهران در خلیج فارس به نوعی «نگهبان» تبدیل شد.
خطر بالا برای ترانزیت
برای رئیس فرماندهی نیروی دریایی و تیمش، این به معنای آن بود که به شرکتهای کشتیرانی آلمانی به طور فوری توصیه کنند از عبور از این منطقه خودداری کنند. این فرمانده توضیح میدهد: «خطر آنقدر زیاد بود که باید احتمال آسیب یا از دست رفتن کامل را در نظر میگرفتیم.» در بدترین حالت، حتی باید انتظار تلفات جانی در میان خدمه را هم داشت.
در نتیجه، ۵۷ کشتی یک شبه زمینگیر شدند. این کشتیها به عنوان مثال، پرچم آلمان را برافراشته بودند یا متعلق به شرکتهای آلمانی بودند یا توسط آنها مدیریت میشدند. تا این پنجشنبه، این رقم همچنان ۴۱ بود.
پس از تردیدهای اولیه در مورد اینکه آیا ایران یکی از مهمترین راههای آبی جهان را مینگذاری کرده است، اکنون با اطمینان میدانیم: مینهای دریایی در خلیج فارس وجود دارد. این خطر اکنون باید برطرف شود – بهویژه اکنون که توافق آمریکا و ایران امیدها را برای تردد آزادانه برانگیخته است.
طبیعی شدن ممکن است زمان ببرد
فرماندهی حملونقل دریایی از هامبورگ در حال برگزاری مشورتها است. این فرماندهی به نوعی رابط بین ناوگان نظامی و غیرنظامی - از جمله شرکتهای کشتیرانی - عمل میکند. در حال حاضر، منطقه اطراف تنگه هرمز مملو از کشتیهای تجاری است. فرمانده لانگه توضیح میدهد که در مجموع حدود ۳۰۰۰ کشتی در خلیج فارس وجود دارد. و از این تعداد، حداقل ۷۰۰ تا ۸۰۰ کشتی ترجیح میدهند فوراً به دریاهای آزاد بروند.
این یک چالش ایجاد میکند. وقتی «دروازهها» در تنگه هرمز - به طور استعاری - دوباره کاملاً باز شوند، باید آن را مانند یک بطری نوشیدنی گازدار تحت فشار تصور کرد. «پروک را باز میکنید. شامپاین میخواهد از طریق آن گردن باریک بطری فرار کند. به این شکل میتوانید وضعیت خلیج فارس را تصور کنید.» لانگه میگوید: «هماهنگ کردن این موضوع فوقالعاده پیچیده است.» رئیس فرماندهی نیروی دریایی در مصاحبهای با پادکست NDR با عنوان «Streitkräfte und Strategien» این را توضیح میدهد. او و تیمش برای این وظیفه آماده هستند.
در همین رابطه، فرمانده میگوید: «وقتی صحبت از چوبپنبههای شامپاین به میان میآید، کاملاً ممکن است که با امن شدن مجدد تنگه هرمز برای تردد کشتیها، این چوبپنبهها در میان شرکتهای کشتیرانی به صدا درآیند.» اما حتی در آن صورت، به گفته کاپیتان ناوچه، ممکن است سه ماه تا یک سال طول بکشد تا از لحظه بازگشایی تنگه برای حملونقل نفت، گاز طبیعی مایع و کود، حجم این حملونقلها به سطح عادی بازگردد.
آتشبس و مأموریت بوندستاگ
و سپس، در کنار مسائل متعدد غیرنظامی، مسئله نظامی نیز وجود دارد: آلمان پیشنهاد کمک به تأمین امنیت تنگه هرمز را به همراه بریتانیا و فرانسه داده بود. ما هنوز به آن نقطه نرسیدهایم: دولت فدرال و بازرس کل کاملاً روشن کرده بودند که این امر مستلزم آتشبس مستحکم و مجوز از بوندستاگ خواهد بود.
با این حال، نیروی دریایی از پیش پیشرفت تدریجی خود را به سوی خلیج فارس آغاز کرده است: ناوچه مینروب «فولدا» و کشتی پشتیبانی «موزل» به همراه یک کشتی تدارکاتی بریتانیایی، از دریای مدیترانه از کانال سوئز عبور کرده و به سوی دریای سرخ در حرکتند. بر اساس این طرح، کشتیهای آلمانی به سمت جیبوتی در شرق آفریقا حرکت خواهند کرد و در آنجا برای استقرار احتمالی در خلیج فارس آماده باش خواهند بود.
بوریس پیستوریوس، وزیر دفاع فدرال، در بروکسل گفت: «اگر این امر لازم باشد و به واقعیت بپیوندد، ما میخواهیم بتوانیم سریعاً اقدام کنیم و از همه مهمتر، به سرعت در تنگه هرمز حضور یابیم.» به گفته بوندسور، این دو کشتی در مجموع ۱۴۰ سرباز را در خود جای دادهاند. وظیفه اصلی در خلیج فارس احتمالاً پاکسازی مین و به اهتزاز درآوردن پرچم خواهد بود.
یک چتر یا یک گردنبند مروارید؟
در هر صورت، فرماندهی حملونقل دریایی در این برنامهریزی مشارکت دارد. لانگه توضیح میدهد که اساساً راههای مختلفی برای ارائه حفاظت نظامی به کشتیهای تجاری وجود دارد. سادهترین گزینه این است که «نیروهای دریایی در منطقه از سیستمهای راداری خود برای ایجاد نوعی چتر استفاده کنند که کشتیهای تجاری بتوانند زیر آن حرکت کنند».
گزینه دوم: مانند مهرههای یک تسبیح، کشتیهای تجاری به صورت کاروان در امتداد یک مسیر امن، با اسکورت کشتیهای جنگی حرکت میکنند. او میگوید، بالاترین سطح امنیتی که میتوان فراهم کرد، «واگذاری یک کشتی جنگی برای همراهی با یک کشتی تجاری» است. با این حال، این راهحل «لوکس» به تعداد زیادی کشتی اسکورت نظامی نیاز دارد. به گفته لانگه، نیروی دریایی آلمان به سادگی چنین کشتیهایی را در اختیار ندارد.
علاوه بر این، بوندسور (ارتش آلمان) به ناتو وعده داده بود که تلاشهای خود را بر دریای شمال و دریای بالتیک متمرکز کند – دریاهایی که روسیه در آنها با ناوگان سایه و عملیاتهای مخرب خود، حضور خود را به خوبی نشان داده است. و هر کشتی که از آنجا به خاورمیانه منتقل شود، جای خالیای را در آستانهٔ دروازهٔ خودمان به جا میگذارد.
اندیآر اینفو | اخبار | ۱۸ ژوئن ۲۰۲۶ | ۱۴:۴۷ – توافق ایران: چگونه آلمان میتواند در تنگه هرمز درگیر شود، مصاحبه با گابور هالاش
اندیآر اینفو | پادکست نیروهای مسلح و استراتژیها | ۱۹ ژوئن ۲۰۲۶ |
