چهار کارگر فصلی خارجی در جنوب ایتالیا بهطرز وحشیانهای به قتل رسیدهاند. این حادثه بهرهکشی سیستماتیک در بخش کشاورزی ایتالیا را برجسته میکند.
نوشته آنا جیوردانو، آر.دی. رم
ماوریزیو لاندینی در میدان شهر کوچک آمندولا در کالابریا در میکروفون فریاد میزند: «این تراژدی، این قتل، باید موجی از شوک را در جامعه ایجاد کند.» او دبیرکل CGIL، بزرگترین کنفدراسیون اتحادیههای کارگری ایتالیا است.
حدود ۳۰۰۰ نفر برای یک راهپیمایی اعتراضی در اینجا گرد هم آمدهاند. بیشتر آنها عضو اتحادیههای کارگری یا سیاستمداران میانهچپ از احزاب مخالف هستند. همه آنها از آنچه هفته گذشته در روز روشن رخ داد، شوکه شدهاند.
سوزاندن زنده به آتش کارگران برداشت محصول خارجی
دو مرد در یک پمپ بنزین، بنزین را داخل خودرویی که پنج کارگر مزرعه خارجی در آن نشسته بودند، ریختند. آنها یک فندک داخل آن انداختند، تا جایی که میتوانستند درها را از بیرون بسته نگه داشتند و سپس فرار کردند.
کارگران برداشت محصول زنده سوزانده شدند – همه به جز یک نفر: تاج عمار، مرد ۳۵ سالهای از افغانستان. او و همکارانش از سرکارگرانشان پول خواسته بودند و این اختلاف بالا گرفته بود. آنها یک ماه بود که حقوق دریافت نکرده بودند، اما هر روز در مزارع کار کرده بودند.
در ایتالیا، سرپرستان کارگران برداشت محصول «کاپورالی» نامیده میشوند که در این مورد، خودرو را به آتش کشیدهاند. انگیزه دقیق آنها هنوز در دست بررسی است.
سیستمی که از کارگران برداشت محصول در ایتالیا سوءاستفاده میکند
اما فابیو سیکونته، رئیس سازمان محیط زیست و حقوق بشر ایتالیایی «ترا»، میگوید آنچه در کالابریا رخ داد تنها نوک کوه یخ یک سیستم کامل است. سیکونته میگوید: «آنچه به اصطلاح "کاپورالاتو" نامیده میشود، سیستمی است که دهههاست در ایتالیا فعال است.»
این سیستم بر اساس تطبیق عرضه نیروی کار با تقاضا است. کشاورزان هنگام برداشت پرتقال، نارنگی، آووکادو، گوجهفرنگی یا توتفرنگی به تعداد زیادی کارگر نیاز دارند. «و اینجاست که کاپوآلی وارد میشوند»، سیکونته میگوید.
آنها مانند یک آژانس عمل میکنند، نیروی کار ارزان را به کشاورزان عرضه میکنند و خودشان نیز با استثمار مردم، که عمدتاً مهاجر هستند، از آن سود میبرند: «زیرا آنها دستمزد ناچیزی به آنها میدهند و آنها را مجبور میکنند در اسکانهای ناپسند زندگی کنند: ما در سراسر ایتالیا گتوهایی داریم که هزاران نفر در آنها زندگی میکنند.»
مورد کنونی در کالابریا این موضوع را تأیید میکند. طبق گزارش رسانههای ایتالیایی، محل اقامت مردانی که کشته شدند، یک آپارتمان دوخوابه فرسوده بود که در آن ده کارگر روی تشکها میخوابیدند. آنها برای این محل اقامت باید ماهانه ۵۰۰ یورو به ازای هر نفر اجاره میپرداختند.
بهبود اندک علیرغم قوانین سختگیرانهتر
ایتالیا از سال ۲۰۱۶ قوانین سختگیرانهتری داشته است، اما سیکونته میگوید حتی این قوانین نیز به طور هوشمندانهای دور زده میشوند. در قراردادهای استخدامی، روزهای کاری بسیار کمتری از آنچه این افراد واقعاً کار میکنند، قید میشود. دستمزدهایی که کارگران در نهایت تنها بخش کوچکی از آن را دریافت میکنند. علاوه بر این، کمبود بازرسیهای میدانی بسیار زیاد است.
چیکونته توضیح میدهد: «تمام این ماجرا بخشی از سازوکاری در صنعت کشاورزی-غذایی است که در آن غذا هم خیلی گران است و هم خیلی ارزان». بسیاری از مردم به سختی میتوانند هزینه غذا را در سوپرمارکت بپردازند. و با این حال، در نهایت، کشاورزان نصیبشان از این ماجرا بسیار کم است.
این موضوع سالهاست که نه تنها توسط سازمانهای امدادی مانند آکسفام، بلکه اکنون توسط «سازمان رقابت ایتالیا» که تحقیقاتی را در این زمینه آغاز کرده است، مورد انتقاد قرار گرفته است. این سازمان زنجیرههای بزرگ سوپرمارکتها را متهم میکند که از قدرت بازار خود برای اعمال فشار بر تولیدکنندگان استفاده میکنند. این دلیل دیگری است که چرا سیستم استثمارگرانه کارگران فصلی کشاورزی همچنان پابرجاست.
tagesschau.de | سیستم مرگبار کارگران برداشت محصول در ایتالیا | ۰۹/۰۶/۲۰۲۶ | ۰۶:۳۵
